پارک ممنوع

به زودی به روز می کنم

parkmamnu — Thu, 03 Jul 2008 08:52:29 GMT

................................

یا کودکان شهر بی خبرند از جنون ما

یا این جنون هنوز سزاوار سنگ نیست

یا کودکان شهر بی خبرند از جنون ما

یا این جنون هنوز سزاوار سنگ نیست

یا کودکان شهر بی خبرند از جنون ما

یا این جنون هنوز سزاوار سنگ نیست

یا کودکان شهر بی خبرند از جنون ما

یا این جنون هنوز سزاوار سنگ نیست....................................

parkmamnu — Sun, 13 Apr 2008 16:12:17 GMT

بهار،با بوی عیدی ،بوی کاغذ رنگی واسکناس تا نخورده لای کتاب و صدای فرهاد که می پیچد لای بهار نارنج ها و سرمستی اصیلی که با تمام احترامی که قائلم برای گل یخ، زمستان به گرد پایش هم نمی رسد

حالا بار دیگر کوچه های ساری ، و آدم هایی که شاید هم حق دارند به قیمت گوجه فکر کنند،یا اجاره ها و شهریه ها (نمی دونم چرا ه آخر چندان خوشایند نیست،یاد اجاره و شهریه و نظمیه و نشریه و و قافیه و...)

دارم فکر می کنم چه خوب که بوی بهار نارنج را نمی شود دورش دیوار کشید،یا بلیط فروخت،یا جای نارنج ها

کاج های مطبق کاشت ،

وگرنه کل بهار را باید در خانه می می ماندم و مست می کردم و فکر می کردم و زمزمه ...

با اینا زمستون سر می کنم

با اینا خستگیم در می کنم....

parkmamnu — Mon, 31 Dec 2007 08:46:18 GMT

چون خلق در کار حلاج متحیر شدند،منکر بی قیاس و مقرّ بی شمار پدید آمدند و کارهای عجایب از او بدیدند.زبان دراز کردندوسخن به خلیفه رسانیدند و جمله بر قتل او اتفاق کردند،از آن که می گفت : اناالحق

گفتند بگو هوالحق؛ گفت بلی! همه اوست.شما می گویید که: گم شده است؟بلی که حسین گم شده است.بحر محیط گم نشود و کم نگردد .جنید را گفتند :

این سخن که حسین منصور می گوید تاویلی دارد؟

گفت: بگذارید بکشند ،که روز تاویل نیست.

parkmamnu — Sat, 29 Sep 2007 10:33:56 GMT

-آقا یه گل می خری؟

هنوز آنقدر شاعر نشدم که یادم برود

عشق

چندان ربطی به من نداشت

با ادای احترام به باران،و گوسفندانی که شمرده ام

مگر باربر چه عیبی داشت؟

پابرهنه،صندوقچه ای بردوش،این همه خیابان تودرتو، لگدمال بوق های ممتد

حالا می گویی به دختر گل فروش هم نگاه نکن؟

دختر گل فروش ، با چشمان معصومش

- آیا من...

اصلا مشکل از همان سفره عقدی بود که بزرگترها بی اجازه گفتند: بله

و مرا به عقد دائم یک عکس،فقط یک عکس

یک چشم ، و این همه خیابان تودرتو، با چارراهی که نمی دانم

با گرگ هایی که برادران یوسف را هم می دریدند ،
اگر کنعان ، تهران بود

و زلیخا ،زلیخای بیچاره،این همه پای رسالت یوسف ، زن نمی شد

- تا کجای رسالت باید بروم ؟

باید چیزی را به جایی برسانم

جایی که مرا به چیزی ...شاید

اینجا هیچ مثل شانزلیزه نیست

که تمام گل هایت را بخرم ، و تمام چشمت را .

اینجا تاول بی پرده ترین حرف خیابان است

خیابان، با پوستی کلفت

با دندان های تیزی که بشود کارتن پاره را هم سق بزنی

وتنی...

هنوز لگد مال بوق های ممتد

باید تنی به تن ناصرخسرو بزنم

شاید جایی باشد.

.............

parkmamnu — Wed, 13 Jun 2007 15:29:18 GMT

هرطرف صدای سوت ، سوت می کشد قطار

ریل های ناپدید ، چشم های بی قرار

تق تتق،صدای در،قرص های بی اثر

حرف می زند کسی،در سکوت ماندگار

شاهزاده ی جوان،تک سوار قصه ها

یورتمه به روی ریل ، پشت هاله ای غبار

شاهزاده ی جوان ، انتظار دخترک

مات مانده چشم هاش،ریل واسب بی سوار

زلف می دهد به باد،باد سوزناک دی

چرخ می زند دلش،در حوالی بهار

غلت می زند کمی،درد می کند تنش

مرد، خسته روی تخت ، دخترک سر قرار

آه از این دقیقه ها،مانده توی ایستگاه

دود می خورد تنش، دود می شود قطار

هر طرف صدای سوت،سوت می کشد قطار

ریل های روغنی ، گوش های انتظار

سلام به همه دوستان عزیزم

parkmamnu — Sat, 21 Apr 2007 21:11:18 GMT

حامی عزیز می گفت "چقد حرف می زنی.شعر بنویس برو دیگه"

راست می گفت اما گاهی بعضی چیزا هست که باید گفت که این فضا جای این حرف ها هم هست

اول از همه از عجایب این دهر فیلتر شدن وبلاگ بوتیمار بود که مدتی پیش انجام گرفت و باعث تعجب و تاسف توامان من و خیلی از دوستان شد.این وبلاگ با سابقه ی چندین ساله و به همت محمد اسماعیل زاده عزیز زبان موثری برای شعر مازندران بود.فیلتر شدن این وبلاگ چه به علت سهل انگاری مسئولین و چه به هر علت دیگه حرکتی است ناشایست و من از دوستان وبلاگ نویس و شاعرم می خوام که در وبلاگ هاشون این حرکت رو محکوم کنن تا این وبلاگ به دنیای مجازی برگرده.

دوم درد دلی که مدت ها تو ذهنم بود و جسته گریخته با دوستان مطرح کرده بودم

ایران کشوری شاعر خیزه و این هنر از دیرباز با گوشت و خون مردم عجین شده

الان هم شاعران بسیاری داریم که دراین زمینه کم و بیش به کار خودشون ادامه می دن ودنیای مجازی هم ایفا گر نقش بسزایی در عالم ادبیاته. مدتی بعد از پا گذاشتن به عرصه ی دنیای مجازی سوالاتی ذهنم رو درگیر کرد.مثلا اینکه چرا وبلاگهای ادبی مورد توجه مخاطبان عام(منظورم افراد غیر شاعره)اون طور که باید قرار نمی گیره؟علتش ازدیاد این وبلاگ هاست یا عدم تبلیغات کافی یا مغایرت با ذائقه حداقل شعردوستان؟یا کلا همون موضوع قدیمی که مردم ایران درصد کمیشون اهل مطالعه هستن ُیا شعر که نون و آب نمیشه؟ و کلی احتمال دیگه .شاعرا و وبلاگ نویسا هستن که کم و بیش به وبلاگهای هم میرن و البته بیشتر محض چاق سلامتی و یا قرائت عبارت معروف "وبلاگ قشنگی داری.به من هم سر بزن منتظرم" یا چیزی ازین دست که این شروعی برای پرسش دومه .نه اعلام لذت بردن از شعری از دید بنده دچار مشکله و نه اعلام به روز شدن وبلاگ به دوستان دیگه.اما برای بسیاری از افراد بالا بردن آمار کامنت ها حتی اگه در همین حد هم باشه انگار تبدیل به یه هدف شده و باز هم انگار اعتبار یه وبلاگ ادبی به تعداد کامنت های گذاشته شدست!!!در این میان جای نقد و نظرات سازنده و حتی دقیق خوندن آثار مولف ظاهرا فراموش شده کارهای بسیاری از دوستان که تن به این ابزارها نمیدن علی رغم شایستگی از مطرح شدن و بررسی و چالش باز می مونه و دراین دنیای مجازی گاهی شهرت های مجازی و اعتبار های مجازی هم برای افرادی ایجاد میشه چه اعتبار ادبی در کار باشه و چه نباشه..شخصا عبارت ذکرشده در بالا رو"وبلاگ قسنگی..." اگر محدود به خودش باشه نوعی توهین به فرد مقابل میدونم و گاهی شاید به رسم ادب باید بازدید افرادی رو پس داد. این گفتمان حاکم منتقل میشه و ادامه پیدا میکنه و ...

و صد البته بیان این موضوع به منزله ی نفی زحمات خالصانه ی بسیاری از دوستان نیست و این چوب برای زدن همه بوجود نیومده و حتی برای زدن هم.من به عنوان یه عضو خیلی کوچیک در دنیای ادبیات درد دلی کردم تا بپرسیم از خودمون که اولا اصلا این موضوع مشکله یا نه و درکل مشکلی وجود داره یا شرایط کاملا عادیه؟و مسیری که به این شکل وبلاگ های ادبی ما در اون طی طریق می کنن به ترکستان میره یا به کعبه ی مقصود؟ و کدام کعبه ی مقصود؟

از همه ی دوستان می خوام که لطف کنن و تو این بحث مشارکت داشته باشن تا همگی به دید بهتری نسبت به وضع موجود برسیم.

ممنون

مبین اعرابی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اما با تمام این حرفا برسی به شعر:

اصلا تمام آرزوهایم برایت

دلشوره امروز و فردایم برایت

اصلا بیا پا روی سر بگذار و بگذر

دست از سر این لحظه ها بردار و بگذر

بر حسب عادت گاهگاهی نا ندارم

این روزها حتی کمی رویا ندارم

در پرسه های بی هدف دنیا گذشته

شاید ازاینجا هم تک و تنها گذشته

فردا کسی جان می دهد توی خیابان

آرام، در اوج هیاهوی خیابان

با دست های توی جیبش تا همیشه

در کوچه های دل فریبش تا همیشه

این کوچه بغض دست ها را می فشارد

اینجا کسی لب های مارا می فشارد

می ترسم از... می ترسم از...از نقطه چین ها

از خط پایان،اولین ها، آ خرین ها

از روزهای شب به شب دیوانه خانه

از والیوم های مکرر ، از شبانه

می ترسم از تاب و تب ماندن بیفتی

با قرص تب بر،از غزل خواندن بیفتی

ای آخرین،تنهاترین بانوی قصه

امشب بیا تا خواب،تا زانوی قصه

امشب بیا دلشوره هایم را بغل کن

تا فصل مستی غوره هایم را بغل کن

parkmamnu — Sat, 17 Mar 2007 10:02:36 GMT

سلام

من شاید تا یه مدت نباشم

شاید چند روز .شایدم طولانی تر

حالم خوش نیس خیلی

سال نو تونم مبارک

باید شاد باشیم همگی ظاهرا

یا علی

بر خشک چوب نیزه ها گل کرد خورشید...

parkmamnu — Sat, 03 Feb 2007 10:01:18 GMT

سلام و تسلیتی بزرگ برای خونی بزرگ تر.السلام علی الحسین...

و شعر:

می خواهم تنگ در آغوشت بگیرم

فشرده شوی

کوچک ،کوچک

قد جیب هایم

و بعد ، روی ورقه امتحان ،روی دلتنگی هایم ،روی هر هجای من بنشینی

تا باد مرا نبرد

ببین اینجا کسی نیمه شب از خواب خیابان نمی پرد

سنگ را که برمی داری بوی گنجشک میزند بالا

می خواستم گرگ بی طمعی باشم وقتی رو به خیابان سلام...هنوز نیامدی؟

ساعت ها جولان می دهند و گیج می روم

لعنت به گرینویچ با این دقت مزخرفش !

زودتر بیا ! زودتر

توی بخش عادی این شعر مرگ می رقصد،حالا که دنیا شده سی سی یو لیتر*عزیزم!،

بیچاره من که فقط گفتم خدانگهدار!، وقتی توی جیب هایم تورا گم کردم ،

روی ورقه امتحان

روی تمام هجاهای شکسته ام...

بهار 85

بعدا می بینمت:see youlater

parkmamnu — Tue, 19 Dec 2006 08:36:18 GMT

سلام به همه دوستان و همراهان که همیشه باعث دلگرمی هستید

از دوستانی که سر زدن و مطلب تکراری دیدن و کسانی که نتونستم هنوز بازدیدشون رو پس بدم عذز می خوام.بذارید به حساب تنبلی و درس و ....

راستی وبلاگ انجمن شعر حوزه هنری ساری هم با چند شعر شروع به کار کرده .البته آرام آرام

به اونجا هم سر بزنید و اگه تمایل دارید کارتون در اون وبلاگ زده بشه با خودم هماهنگ کنید

اینم آدرسش:

www.delshoreh.blogfa.com

شاد باشید

اما شعر.....

شکل طوفان،شکل باران خانه ی چشمان تو

شکل یک آدم که شد دیوانه ی چشمان تو

خاطرات کهنه مثل عکسهای سوخته

عکس مردی آشنا، بیگانه ی چشمان تو

هی دویدن،گم شدن در طول تاریخ جنون

سالکی آشفته و تنها ، پی چشمان تو

رقص ممتد، جام باده،چرخ چرخان،زلف یار

هی غزل می ریزد از میخانه ی چشمان تو

قصه های سیم آخر،دار،صحرا ،بیستون

کل تاریخ بشر دیباچه ی چشمان تو

عمر دنیا می رود در کافه های فانتزی

بوی کاگل می دهد افسانه ی چشمان تو

برق چشمانت پریده ، شاید از این لنزهاست

مزّه ی ودکا گرفته باده ی چشمان تو

دیگر از این چشم ها شعری نمی آید پدید

خشک مانده،خشک،باران خانه ی چشمان تو

parkmamnu — Wed, 15 Nov 2006 18:00:18 GMT

سلام به همه دوستان خوبم

مدتی این مثنوی تاخیر شد...مثل همیشه

در گیری های درس و امتحان و انجمن وانسان و ...

و شعر که دور از همه مشغله ها و مشکلات تلنگر می زنه

گاهی زندگی یه قماره .فقط باید رفت و لذت برد حتی از سختی ها و از باختن ها.سخته واسه ما که شدیدا دچار روزمرگی هستیم و گاهی با شوق در راهی قدم بر میداریم که موج جمعیت مارو به اونجا برده.راهی که مال ما نبوده.چقدر درک حال و هوای مولانا سخته با این مدل زندگی.چقدر بهش غبطه می خورم وقتی میگه:

خنک آن قماربازی که بباخت هرچه بودش

بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

اما شعر:

بگذار آتش پر کند دنیای من را

خاکستری سازد هوای گم شدن را

فکر عجیبی در سرم آرام آرام

مثل جذامی می خورد کل بدن را

دنیا! خیالت تخت،فکر بد ندارم

گهگاه بیتابم ،تب ممتد ندارم

این روزها ذهنم پر از تردید و تردید

حتی به شک، ایمان صد در صد ندارم

می خواهم از ایمان بگویم،از رسیدن

روی جهان طرحی از این بهتر کشیدن

از غم نگویم ،گور بابایش، بخندم

دور از غم و مستفعلن هایش بخندم

روی ترافیک خیابان ها برقصم

مستانه بر امروز و فردایش بخندم

ابیات شورانگیز مولانا کجا رفت؟

- نه،این شعار تازه،حرف کافه ای نیست

ابیات شورانگیز مولانا کجا رفت؟

شمس الحق تبریز مولانا کجا رفت؟

رقصی نمی بینم ،خیابان سوت و کور است

فرسنگ ها راه جهان از عشق دور است

اینجا پر از احساس سرگردانیم من

درگیر فکری که خودت میدانی ام من

دنیا رهایم کن،دوباره گم شدن،نه

یکبار دیگر سوژه ی مردم شدن،نه

ساقی "ادر کاسا" به روی شعر حافظ

آه ای دریغ از های و هوی شعر حافظ